Hazreti Muhammed sav'in adaleti

Peygamberimiz (sas) adaletli insandı. Kimsenin haksızlığa uğratılmasına göz yummazdı. Esasen, doğrulukla adalet birbirini tamamlayan iki güzel haslet olup, bunların her ikisi de Peygamberimiz'de (sas) kemâl derecesinde idi. Gençliğinden herkes onu "emin; güvenilir" olarak biliyordu. Ticaret arkadaşları onun hakkında "ne kimsenin hakkını yerdi, ne de kimseye hakkını yedirirdi Hak konusunda hatır konur dinlemezdi" derler. Hz. Peygamber (s.a.s) açıkça İslâmi davetle emrolunduğunda, Safa tepesinden Kureyşlilere: "Size şu dağın ardından düşman atlılarının gelmekte olduğunu söylesem inanır mısınız?" deyince;  "Evet inanırız, çünkü sen hayatında asla yalan söylemedin." cevabını veriyorlardı. İnkârcılar Mekke dönemi boyunca Peygamberimiz (s.a.s)'e "Şâir, mecnun, sihirbaz-büyücü" diyerek iftiralarla lekelemek istemişler, yabancılara onu böyle tanıtarak İslâm'ın yayılma hızını kesmek istemişler, fakat ona asla "Yalancı, hâin" diyememişlerdir. Hatta Peygamberimiz (s.a.s) mektubunu Şam'da alan Bizans İmparatorunun: "Daha önce bu adamın yalanına rastladınız mı?" sorusuna Peygamberimiz (s.a.s)'in baş düşmanlarından olmasına rağmen Ebu Süfyan "Hayır, asla!" diye cevap vermek zorunda kalmıştır. Cenab-ı Hak, Peygamberimiz (s.a.s)'e "Emrolunduğun gibi dosdoğru hareket et!" talimatını vermiş, Peygamberimiz (s.a.s) de hayatı boyunca sırat-ı müstakimden ayrılmamıştır. Bir kere Mahzumîlerden bir kadın hırsızlık etmişti. Yüksek bir aileye mensuptu. Bu yüzden Kureyşliler bu kadının ceza görmesine taraftar olmamışlar,  Hz. Üsâme'yi de tavassut için Peygamberimiz (s.a.s)'e göndermişlerdi. Çünkü Peygamberimiz (s.a.s) Hz. Üsâme'yi çok severdi. İşte bu esnada Resûl-i Ekrem Hazretleri (s.a.s) şöyle buyurdu: "(Bugün medeniyetlerinden hiç bir eser kalmayan eski milletler) İsrailoğulları, bu gibi tarat tutmalar yüzünden helak oldular. Bunlar fakirler üzerine en şiddetli cezaları tatbik eder, nüfuzlu ve zengin olanları cezasız bırakırlardı... Şayet kızım Fâtıma aynı suçu işleseydi gerekn cezayı ona da verirdim."

 

Rebeze'den Medine'ye gelmekte olan Sa'lebe Oğullarından bir grup insan, şehrin yakınında bir yerde konaklamışlardı. Peygamberimiz (sav) onlarla karşılaştı ve satın almak istediği devenin fiyatını sordu. Pazarlık yapıldı. Peygamberimiz (s.a.s) deveyi alarak Medine'ye döndü. Fakat oradakiler, deveyi satın alanın Hz. Peygamber (s.a.s) olduğunu bilmiyorlardı. Parasını almadan deveyi verdikleri için tartışmaya giriştiler. İçlerinden bir kadın şöyle diyordu: "Niçin tartışıyorsunuz? Bu kadar parlak alınlı adam hiç görmedik. Dikkat etmediniz mi? Onun yüzü ayın on dördü gibi parlamaktaydı."  Kadın, bu sözleriyle, deveyi satın alanın kendilerini aldatacak yaratılışta olmadığını anlatmak istemişti. Aradan çok geçmedi. Hava kararmak üzere idi, bu sırada bir zat geldi. Bir miktar yiyecekle devenin bedeli olan parayı getirdi ve "Bunları Resûlullâh (s.a.s)'in gönderdiğini"  söyledi. Topluluk ertesi gün şehre girdiğinde Peygamberimiz (s.a.s) Mescid'de ashabına nasihat etmekle meşguldü. Bu esnada Ensar'dan bir zât Salebe Oğullarının geçmişte akrabasından birini öldürdüklerini, şimdi onlardan birinin öldürülmesi gerektiğini söyleyince Peygamberimiz (s.a.s): "Hayır bunu yapamazsınız! Bir evlâd babasının suçu yüzünden öldürülmez!" buyurdu.17 Bir defasında da ganimet dağıtılırken taşkın hareketlerde bulunan birine Peygamberimiz (s.a.s) "Sabırlı ol, sıranı bekle!" diye elindeki ince değneği uzatmış, adamın yüzü hafifçe çizilmişti. Peygamberimiz (s.a.s) hemen değneği, adamın eline vererek "İşte yüzüm!" demişse de adam hatasını anlamış olarak Peygamberimiz (s.a.s)'den özür dilemişti."18

 

Hasılı, Peygamberimiz (s.a.s), sözün tam anlamıyla adalet ve insaf idi.

 

16İbnMâce, Hudud, 6/2547. 17 Şibli, Asr-ı Saâdet, mtc. Ö. Rıza Doğrul, şad O. Zeki Mollaahmetoğlu, 11, 74. 18 A.g.e., 75.

 

Not; Bu bilgi; Peygamberimizin Şemaili Ahlâk ve  Âdâbı (S.A.V) Adlı Kitapdan yazılmıştır.

Kitap Yazarı; Prof. Dr. Hüseyin ALGÜL